Hayal & Hayat

mezun olduğumda hayallerimin
gönlümün balonlarıyla birlikte özgürce uçacağını
ayaklarımın üzerine sağlam basacağımı
dertliye derman olacağımı
kederliye neşe olacağımı
ihtiyaçlar hiyerarşisisinde level atlayacağımı
sanarak nasıl da heyecanla atmıştım kepimi
geri yakaladığımda anlamalıydım kursağımda kalacağını heveslerimin

üçüncü yılında işsizliğimin saygınlığımı tamamen yitirdim
ümitler bağlanmıyor artık bana
adam olacak çocuk diye bakılmıyor gözlerime
bir sürü  hayal kırıklığından ibaret
bedenim kaldı sadece ellerimde
bütün hakaretleri duymaya meyilli kulaklarım
güvensizce kaçırılan gözlerim
bırakılmaya hazır ellerim bir benimle

küçük kalplere dokunacaktım oysa
gözlerinin içine bakacaktım diz çöküp
başını okşayıp öpecektim
canım olacaktı hiç tanımadıklarım
derdiyle dertlenecek neşesiyle gülecektim 
adayacaktım hayatımı makamı mevkiyi yok sayarak

hayatın hayallere önem vermediğine şahit olmak
gönlümdeki hesapların hayatla örtüşmediğini görmek

hayal etmiyorum artık hayaller yok

peki ya hayat ?

belirti yok
birkaç nefes alıp vermeden ibaret

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bu Yazı Çömez Üniversitelilere (2)

Yeni Yıl Umutsuzluğu..

Bir Küçük Eskişehir Meselesi (1)