Öyle İşte...

hayatımın en kötü zamanlarını yaşıyorum
en çok ihtiyacım olduğu zamanlarda kimseler yok
en yakınlarım bile sırtını dönmüş
pusuda gülmeye hazır beklemekte elalem
en yalnız olduğum vakitler
ömrüm boyunca hiç bu kadar uzun süreli yalnızlık çekmemiştim
yalnız olduğum için mi bu kadar zor geliyor bütün bunlar ...

esir hayatı yaşıyor ruhum
ıkınarak uyanıyor yeni güne bedenim çelişkiler içerisinde
başlamak ve bitmek arasında
biter mi diye bitiriyorum günlerimi
ucu görünmeyen karanlık bir tünel
ışığı elimde sönen ellerimle söndürülen
göremiyorum önü her an düşme tehlikesi
kendine güven de kalmadı ayak da durma isteği de

bazen diyorum buraya kadar
bu kadar mısın diyorum bazen de

öyle işte 



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bu Yazı Çömez Üniversitelilere (2)

Yeni Yıl Umutsuzluğu..

Bir Küçük Eskişehir Meselesi (1)