Ne Zaman

mideme yediğim darbelerin hesabını tutmayı bıraktım artık
eskisi gibi hayal de yok yaşanmışlık da
her gün yaşanmış olmak için geçiyor
yaşamak bu değil biliyorum
nefes almak kafi gelmiyor çoğu zaman
aldığı nefes nasıl olur da yakar ki insanın içini
her gökyüzüne bakışta aynı karamsarlık
gün göz alıcı şekilde güzelken gündüz nasıl bu kadar çirkin
boş bakışlarının farkında olmak
gülerken kendini zorlamak
dahil olmaya çalışırken o iğreti halin içinde bulmak kendini
ait hissetmemek hiçbir şeye
kendine olabildiğince yabancı kalmak
yardım isteyen ruhunu susturmak her gün
bir çuval etten ibaret
işkence misali günü tamamlamak
nereye kadar
ne zamana kadar
ne zaman

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bu Yazı Çömez Üniversitelilere (2)

Yeni Yıl Umutsuzluğu..

Bir Küçük Eskişehir Meselesi (1)