Arkadaşlık Diyorum Kolay Lokma Değil
Selam sevgili okur.
Hala beni niye okursun bilmem ama arkadaş ve dostlarımdan uzak kaldığımdan mıdır nedir içimdekileri bir nevi akıtmak hatta damıtmak istedim ki zehirden ayrılsın.
İçimdeki zehir zehirlemeden yazayım da bir kağıt misali yakayım sonra.
Huzura ererim belki böylelikle.
Mutlu çok günlere rağmen affedilmiyor bazen bazı şeyler.
Anlaşamamayı bu denli sevdiğimden sanırım anlaşılmamak için direnmeler .
Geriye baktığında neden bu denli yıkılmışlık hissi olur insanda çok kıymetlileri yanında olduğu halde hiç bilmem.
Bir yakınıma derdim: Affet...
Ne olursa olsun.
Dönüp baktığımda affedemediğimi hissediyorum. Olmuyor yapamıyorum.
Şahsıma bilinçsizce yapılmışlıklara değil kastım. Bile bile, acıtsın diye yapılanlara.
Kin değil benimkisi kırgınlık ...
Vakit doldurma niyetli kurulan samimiyetsiz samimiyetlere söz benimkisi.
Vakit dolduğunda iş bitirme misali.
Ya da daha cazip gelene nasıl koşacağını şaşırangillere.
Zoru gördü mü sıvışangillere.
Eğlence ve eğlenmek için el bırakangillere.
Şimdi ne oldu da dellendin diyene:
Liseden kalma bir mesele. Sessiz sedasız incir çekirdeğini doldurmayan meselelerden uzaklaşmayla başlayan...
Arkasından düşmanım dediğim dedi de sen bununla nasıl arkadaşlık yapıyordun diye. Sana düşmez diyip yutkunamadığım zamanlar geldi aklıma sosyal medyadan beni eklemesiyle.
Zaman geçince büyüdük, geçti, gitti, unutuldu düşüncesiyle yapılmış basit bir hareketti onunkisi.
Benimki ise 3 yılımın paylaşılmışlığı son yılımın dağınıklığı.
Her karşılaşmamızda sanki tanımıyormuş gibi yapmak bir zamanların en yakını ile.
En zoru bu idi.
Aklıma milyonda bir gelen biriyken şimdilerde önerilerde sürüsüyle ortak arkadaşın birleştiremediği iki yabancı olarak kalalım seninle.
Yollar açık olsun da dönme geriye ..
Çıkmasın yollar eskilere ..
Selam ve dua ile .
Hala beni niye okursun bilmem ama arkadaş ve dostlarımdan uzak kaldığımdan mıdır nedir içimdekileri bir nevi akıtmak hatta damıtmak istedim ki zehirden ayrılsın.
İçimdeki zehir zehirlemeden yazayım da bir kağıt misali yakayım sonra.
Huzura ererim belki böylelikle.
Mutlu çok günlere rağmen affedilmiyor bazen bazı şeyler.
Anlaşamamayı bu denli sevdiğimden sanırım anlaşılmamak için direnmeler .
Geriye baktığında neden bu denli yıkılmışlık hissi olur insanda çok kıymetlileri yanında olduğu halde hiç bilmem.
Bir yakınıma derdim: Affet...
Ne olursa olsun.
Dönüp baktığımda affedemediğimi hissediyorum. Olmuyor yapamıyorum.
Şahsıma bilinçsizce yapılmışlıklara değil kastım. Bile bile, acıtsın diye yapılanlara.
Kin değil benimkisi kırgınlık ...
Vakit doldurma niyetli kurulan samimiyetsiz samimiyetlere söz benimkisi.
Vakit dolduğunda iş bitirme misali.
Ya da daha cazip gelene nasıl koşacağını şaşırangillere.
Zoru gördü mü sıvışangillere.
Eğlence ve eğlenmek için el bırakangillere.
Şimdi ne oldu da dellendin diyene:
Liseden kalma bir mesele. Sessiz sedasız incir çekirdeğini doldurmayan meselelerden uzaklaşmayla başlayan...
Arkasından düşmanım dediğim dedi de sen bununla nasıl arkadaşlık yapıyordun diye. Sana düşmez diyip yutkunamadığım zamanlar geldi aklıma sosyal medyadan beni eklemesiyle.
Zaman geçince büyüdük, geçti, gitti, unutuldu düşüncesiyle yapılmış basit bir hareketti onunkisi.
Benimki ise 3 yılımın paylaşılmışlığı son yılımın dağınıklığı.
Her karşılaşmamızda sanki tanımıyormuş gibi yapmak bir zamanların en yakını ile.
En zoru bu idi.
Aklıma milyonda bir gelen biriyken şimdilerde önerilerde sürüsüyle ortak arkadaşın birleştiremediği iki yabancı olarak kalalım seninle.
Yollar açık olsun da dönme geriye ..
Çıkmasın yollar eskilere ..
Selam ve dua ile .
Yorumlar
Yorum Gönder